موسی کلهری در همایش روز بتن: ظرفیت تولید سیمان و توان فنی کشور برای توسعه روسازی بتنی وجود دارد؛ باید از تجربههای ناموفق درس بگیریم
وی با اشاره به مباحث مطرحشده درباره مزایای روسازی بتنی گفت: بخش قابلتوجهی از سیمان مورد نیاز این پروژهها در داخل کشور تولید میشود و حتی بخشی از ظرفیت کارخانههای سیمان بدون استفاده مانده است؛ بنابراین از نظر تأمین مصالح، محدودیت جدی برای توسعه روسازی بتنی وجود ندارد.
سیمان؛ مزیتی که نباید نادیده گرفته شود
کلهری با اشاره به پراکندگی کارخانههای سیمان در کشور اظهار کرد: در بسیاری از استانها چندین کارخانه سیمان فعال هستند و همین موضوع باعث میشود سیمان بهعنوان یکی از مصالح اصلی روسازی بتنی، در فاصله مناسبی از محل اجرای پروژهها در دسترس باشد.
او با مقایسه روسازی بتنی و آسفالتی افزود: یکی از مزیتهای مهم بتن این است که مصالح سیمانی را میتوان در نزدیکی محل پروژه تأمین و مصرف کرد، در حالی که قیر برای انتقال به کارگاه به زنجیره حملونقل بیشتری نیاز دارد.
به گفته نایبرئیس انجمن بتن ایران، حتی مجموعههایی مانند شرکت سرمایهگذاری سیمان تأمین آمادگی دارند در زمینه تأمین سیمان و تجهیزات تخصصی مورد نیاز این حوزه همکاری کنند.
مشکل اصلی؛ ترس از تجربههای ناموفق
کلهری بخش مهمی از سخنان خود را به نگرانی موجود در میان کارفرمایان و دستگاههای اجرایی اختصاص داد و گفت: کشور حدود ۷۰ تا ۸۰ سال تجربه اجرای روسازی آسفالتی دارد و در این زمینه دانش، ماشینآلات و نیروی انسانی کاملاً شناختهشدهای در اختیار داریم؛ اما تجربه روسازی بتنی در راهها و آزادراههای کشور هنوز به دو دهه نرسیده است.
وی افزود: طبیعی است که در چنین شرایطی خطاهایی رخ دهد و تجربههای ناموفق به وجود بیاید، اما نباید یک تجربه ناموفق را به حساب کل فناوری روسازی بتنی گذاشت.
او با اشاره به تفاوت نگاه به خرابیهای آسفالت و بتن گفت: ممکن است خرابیهای بسیار بزرگتری در روسازی آسفالتی مشاهده شود، اما به دلیل عادیشدن این نوع خرابیها، واکنش چندانی ایجاد نمیکند؛ در مقابل، اگر یک روسازی بتنی ترک بخورد، بلافاصله اصل فناوری زیر سؤال میرود.
«ساختمان مقاوم» بدون نگهداری مناسب دوام نمیآورد
کلهری یکی از مشکلات تجربههای گذشته را انتخاب نامناسب ساختگاه و ضعف در نگهداری عنوان کرد و گفت اگر روسازی بتنی در شرایط اقلیمی نامناسب اجرا شود یا اصول نگهداری آن رعایت نشود، طبیعی است که عملکرد مطلوبی نداشته باشد.
وی تأکید کرد که باید میان ایراد فنی، خطای طراحی و اجرا و ماهیت فناوری تفاوت قائل شد و افزود: تجربههای گذشته باید بهعنوان سرمایهای برای اصلاح روشهای آینده مورد استفاده قرار گیرد، نه دلیلی برای کنار گذاشتن روسازی بتنی.
ماشینآلات تخصصی؛ حلقهای که در حال تکمیل است
نایبرئیس انجمن بتن ایران همچنین به اهمیت ماشینآلات تخصصی در اجرای روسازی بتنی اشاره کرد و گفت پیمانکارانی مانند مهندس شیخاکبری در این حوزه سرمایهگذاری کرده و تجهیزات و فناوریهای مورد نیاز را وارد کشور کردهاند.
وی با اشاره به وجود تجهیزات تخصصی برای کنترل دقیق عملیات اجرا، تأکید کرد که کیفیت روسازی بتنی تا حد زیادی به دقت در اجرای درزها، همراستایی، تراکم و کنترل عملیات وابسته است.
کلهری همچنین از آمادگی مجموعههای مرتبط با صنعت سیمان برای تأمین یا حتی اجاره ماشینآلات تخصصی به راهسازان خبر داد و این اقدام را فرصتی برای گسترش و ترویج روسازی بتنی در کشور دانست.
تجربه آزادراهها؛ از خطا تا اصلاح
وی با اشاره به تجربه اجرای روسازی بتنی در برخی آزادراهها، از جمله مسیر شیراز ـ اصفهان، گفت تجربههای اولیه با مشکلاتی همراه بوده، اما در ادامه اجرای پروژه توسط پیمانکاران ایرانی بهبود قابلتوجهی پیدا کرده است.
کلهری تأکید کرد: وقتی اجرای صحیح انجام شود، تفاوت عملکرد روسازی بتنی با آسفالتی الزاماً به معنای ضعف بتن نیست و بسیاری از مشکلات ناشی از جزئیات طراحی، اجرا، شرایط ساختگاه و نگهداری است.
کشور ظرفیت توسعه روسازی بتنی را دارد
نایبرئیس انجمن بتن ایران در ادامه با اشاره به ظرفیت بالای صنعت سیمان کشور گفت: وجود کارخانههای متعدد سیمان، دسترسی گسترده به مواد مکمل سیمانی و توانمندی پیمانکاران و تولیدکنندگان داخلی، شرایط مناسبی برای توسعه روسازی بتنی فراهم کرده است.
وی افزود: مانع اصلی امروز کمبود سیمان یا مصالح نیست؛ مسئله، تجربه محدود، خطاهای اجرایی و نگرانی از خرابیهایی است که با افزایش تجربه و دانش قابل مدیریت خواهد بود.
«باید با روسازی بتنی کار کنیم و تجربه به دست آوریم»
کلهری در پایان سخنان خود با یاد استاد مرتضی زاهدی، از پیشگامان این حوزه، بر ضرورت تداوم تجربه و یادگیری تأکید کرد و گفت رسیدن به روسازی بتنی مطلوب نیازمند کار مستمر، تجربه، اصلاح خطاها و انتقال دانش است.
وی با اشاره به تجربه روسازی بتنی باند ۲۹ راست فرودگاه مهرآباد گفت این پروژه در سال ۱۳۹۸ بهعنوان طرح برتر روسازی بتنی انتخاب شد و یادآور شد که مسیر توسعه این فناوری همچنان ادامه دارد.
او سخنان خود را با تأکید بر یک اصل مهم به پایان رساند: روسازی بتنی برای رسیدن به بلوغ، نیازمند تجربه بیشتر است و نباید به دلیل چند تجربه ناموفق، از مزایای آن چشمپوشی کرد.