نماینده رئیس‌جمهور در توسعه دریامحور: مهندسی آینده ایران باید از ساخت سازه‌های مقاوم به ساخت کشوری تاب‌آور برسد
عبدالعلی‌زاده در سخنان خود با اشاره به جایگاه استاد احمد حامی گفت: «امروز در روز بتن گرد هم آمده‌ایم، اما در حقیقت از چیزی فراتر از بتن سخن می‌گوییم؛ از ساختن، از آبادی و از ساختن آینده ایران.»
مهندسی؛ از یک دانش تخصصی تا رسالت ساختن ایران
وی با گرامیداشت یاد استاد احمد حامی، از او به‌عنوان یکی از چهره‌هایی یاد کرد که مهندسی را از یک دانش تخصصی به رسالت ساختن ایران تبدیل کرد.
به گفته عبدالعلی‌زاده، زیرساخت‌ها ستون‌های اصلی شکل‌گیری تمدن و توسعه معاصر هستند و آینده کشور نیز بدون زیرساخت‌های قدرتمند، پایدار و متناسب با شرایط جدید جهانی قابل تصور نیست.
او با اشاره به نقش آب و دریا در شکل‌گیری تمدن‌ها، بر اهمیت بازتعریف رابطه ایران با دریا تأکید کرد و گفت ظرفیت‌های دریایی کشور می‌تواند به یکی از مهم‌ترین پیشران‌های توسعه اقتصادی و زیرساختی ایران تبدیل شود.
ساختمان مقاوم کافی نیست؛ ایران باید تاب‌آور شود
یکی از محورهای مهم سخنان عبدالعلی‌زاده، مفهوم تاب‌آوری بود.
وی با اشاره به افزایش مخاطرات طبیعی و بحران‌های پیچیده در جهان، از جمله زلزله، سیل، طوفان و تغییرات اقلیمی، تأکید کرد که نگاه مهندسی امروز دیگر نمی‌تواند صرفاً به مقاوم‌سازی ساختمان‌ها در برابر تخریب محدود شود.
وی گفت:
«ساختمانی که فقط در برابر بحران نریزد کافی نیست؛ باید بتواند زندگی را ادامه دهد.»
بر این اساس، از نگاه عبدالعلی‌زاده، زیرساخت‌های آینده باید به‌گونه‌ای طراحی شوند که پس از وقوع بحران بتوانند در کوتاه‌ترین زمان ممکن دوباره به چرخه فعالیت بازگردند؛ راه‌ها دوباره باز شوند، شهرها به فعالیت خود ادامه دهند و اقتصاد متوقف نشود.
مأموریت نسل جدید مهندسان؛ ساختن ایران تاب‌آور
نماینده رئیس‌جمهور در توسعه دریامحور تأکید کرد که مأموریت نسل جدید مهندسان و صنعتگران ایران صرفاً ساخت سازه‌های محکم نیست، بلکه باید به سمت ساخت ایران تاب‌آور حرکت کرد.
این رویکرد به معنای آن است که در طراحی ساختمان‌ها، شهرها، زیرساخت‌های حمل‌ونقل، تأسیسات و پروژه‌های عمرانی، موضوعاتی مانند تداوم خدمات، مدیریت بحران، بازگشت سریع به شرایط عادی و سازگاری با تغییرات اقلیمی نیز در نظر گرفته شود.
توسعه دریامحور؛ بازگشت ایران به یک فرصت تمدنی
عبدالعلی‌زاده در ادامه، توسعه دریامحور را یکی از مهم‌ترین فرصت‌های پیش روی کشور دانست و گفت ایران از سواحل خزر تا خلیج فارس و دریای عمان، ظرفیت بزرگی در اختیار دارد که می‌تواند به یک فرصت تمدنی و اقتصادی تبدیل شود.
وی به‌ویژه بر ظرفیت سواحل مکران تأکید کرد و آن را یکی از میدان‌های بزرگ برای ساخت زیرساخت‌های نسل آینده دانست.
توسعه بنادر، زیرساخت‌های مقاوم و هوشمند، اقتصاد آبی و ایجاد پیوند میان ظرفیت‌های داخلی ایران با اقتصاد منطقه و جهان، از جمله محورهایی بود که عبدالعلی‌زاده در سخنان خود بر آنها تأکید کرد.
این نگاه با سیاست‌های جاری دولت در حوزه توسعه دریامحور نیز همخوان است؛ به‌گونه‌ای که در برنامه‌های جدید این حوزه، علاوه بر اقتصاد دریا، ایجاد زنجیره‌های ارزش دریایی و مشارکت بخش خصوصی نیز مورد توجه قرار گرفته است.
چهار پیشنهاد برای ساخت ایران آینده
عبدالعلی‌زاده در ادامه سخنان خود، چهار محور را برای حرکت به سمت توسعه زیرساختی و دریامحور کشور پیشنهاد کرد.
۱. تدوین استانداردهای جدید برای سازه‌های تاب‌آور
وی بر ضرورت همکاری دانشگاه، صنعت، دولت و نهادهای استاندارد برای تدوین استانداردهای ملی مناسب و طراحی سازه‌های تاب‌آور، به‌ویژه در مناطق ساحلی و دریایی تأکید کرد.
۲. توسعه ساخت سریع و پیش‌ساخته
به گفته وی، توسعه فناوری‌های ساخت سریع و پیش‌ساخته می‌تواند نقش مهمی در کاهش زمان اجرای پروژه‌ها و همچنین بازسازی سریع پس از بحران‌ها داشته باشد.
۳. اجرای پروژه‌های شاخص در مکران
عبدالعلی‌زاده پیشنهاد کرد پروژه‌های شاخص و الگو در سواحل مکران اجرا شوند تا این منطقه به آزمایشگاهی برای شکل‌گیری نسل آینده زیرساخت‌های ایران تبدیل شود.
۴. گسترش همکاری علمی و فناورانه
وی همچنین بر ایجاد شبکه همکاری علمی و فناورانه میان دانشگاه‌ها و مراکز معتبر جهان تأکید کرد تا ایران بتواند ضمن انتقال دانش و تجربه، ظرفیت‌های علمی و صنعتی داخلی خود را نیز توسعه دهد.
پرسش مهم برای مهندسان: فقط می‌سازیم یا آینده را می‌سازیم؟
بخش پایانی سخنان عبدالعلی‌زاده، رنگ و بوی فلسفی‌تری داشت. او از مهندسان و صنعتگران خواست در کنار ساخت پروژه‌ها، به این پرسش اساسی توجه کنند که محصول نهایی مهندسی آنها قرار است چه آینده‌ای برای کشور ایجاد کند.
وی تأکید کرد:
«آیا فقط ساختمان می‌سازیم یا آینده می‌سازیم؟ آیا فقط سازه می‌سازیم یا تاب‌آوری ایجاد می‌کنیم؟»
از نگاه او، معنای واقعی مهندسی برای آینده، پیوند دادن دانش، فناوری، زیرساخت و نیازهای واقعی جامعه است.
از میراث احمد حامی تا مسئولیت مهندسان امروز
عبدالعلی‌زاده در پایان با اشاره دوباره به جایگاه استاد احمد حامی، تأکید کرد که میراث مهندسی کشور نباید صرفاً در کتاب‌ها و خاطرات باقی بماند، بلکه باید به نسل جدید منتقل شود.
او دانش را ابزاری برای ساختن، فناوری را ابزاری برای تاب‌آوری و دریا را فرصتی برای ایجاد مسیرهای تازه توسعه ایران دانست.ش
جمع‌بندی
سخنان عبدالعلی‌زاده در همایش روز بتن را می‌توان فراتر از یک سخنرانی مناسبتی درباره بتن و ساختمان ارزیابی کرد. پیام اصلی او این بود که آینده ساخت‌وساز ایران باید از «مقاوم‌سازی» به سمت «تاب‌آورسازی» حرکت کند؛ یعنی ساختمان و زیرساخت نه‌تنها در برابر بحران فرو نریزد، بلکه بتواند پس از بحران نیز به‌سرعت به زندگی و فعالیت اقتصادی بازگردد.
این نگاه، اگر به استانداردهای طراحی، مصالح، تأسیسات، شهرسازی و اجرای پروژه‌ها منتقل شود، می‌تواند تعریف تازه‌ای از مهندسی ساختمان در ایران ایجاد کند؛ مهندسی‌ای که هدف نهایی آن فقط ساختن یک بنا نیست، بلکه ساختن زیرساختی برای ادامه زندگی و توسعه ایران است.
About the Author
